خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرداینقدر شد دانه خود را جدا از کاه کرد
۲
تا نگارین شد زمی دست سبو در زیر سردست ارباب طمع را از طلب کوتاه کرد
۳
بی‌وداع ما سفر کردن نه از آداب بودمی‌توانستیم آخر همتی همراه کرد
۴
برگ را پنهان کند بسیاری بار درختکثرت نعمت زبان شکر را کوتاه کرد
صفحهٔ ۱ از ۲