خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پروردبر امید کاستن همچون قمر می پرورد
۲
بیکسان را می کند گردآوری حفظ الهزال را سیمرغ زیر بال و پر می پرورد
۳
از نگاه گرم معشوق است دل را آب و تابلعل را خورشید تابان از نظر می پرورد
۴
از حرام آن کس که آرد نعمت الوان به دستخون فاسد را برای نیشتر می پرورد
صفحهٔ ۱ از ۳