خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشدحلقه از نقش قدم در گوش منزل می‌کشد
۲
نیست در خاطر غبار از قطع دریا موج راتیغ خود را بر فسان گاهی ز ساحل می‌کشد
۳
عقده دل‌بستگی را اندک‌اندک باز کنورنه مرگ این رشته را یک بار غافل می‌کشد
۴
زخم دندان ندامت انتقام خون ماوقت فرصت از لب میگون قاتل می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۳