خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشدبوی پیراهن سر خود در گریبان می‌کشد
۲
طره شمشاد را در خاک و خون خواهم کشیدشانه پردستی در آن زلف پریشان می‌کشد
۳
گر خزان بر چهره رنگی دارد از گلزار عشقانتقام عندلیبان از گلستان می‌کشد
۴
ما سبک‌روحان به بوی سیب غبغب زنده‌ایمسبزه ما آب از چاه زنخدان می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۲