خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از سر پر آرزو دل زردرویی می کشدعاقل از بالای جاهل زردرویی می کشد
۲
قسمت دنیا ز اهل آخرت شرمندگی استحق چو شد بی پرده، باطل زردرویی می کشد
۳
در پری بیش است خجلت کاسه دریوزه راماه نو چون گشت کامل زردرویی می کشد
۴
آبروی خاکساری از گهر افزونترستبحر پرگوهر ز ساحل زردرویی می کشد
صفحهٔ ۱ از ۳