خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشدآب را بر خاک از رفتار دلجو می‌کشد
۲
بر سر مجنون نمی‌آید دگر لیلی ز نازگردن بیهوده‌ای از دور آهو می‌کشد
۳
دیده هرکس نشد حیران درین عبرت‌سرااز سبک‌سنگی گرانی چون ترازو می‌کشد
۴
بیشتر از طول چون مارست عرض راه تومستی غفلت ترا از بس به هرسو می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۲