خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اندآتش سوزنده را بر خود گلستان کرده‌اند
۲
چشم خود جمعی که از رخسار نیکو بسته‌اندپیش یوسف در بغل آیینه پنهان کرده‌اند
۳
چون صدف آنان کز انجام قناعت آگهندصلح از دریا به آب چشم نیسان کرده‌اند
۴
عشقبازان از صفای دیده‌های پاک‌بینخانهٔ آیینه را بر حسن زندان کرده‌اند
صفحهٔ ۱ از ۳