خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کندشور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند
۲
زود عالم را کند زنگار در چشمش سیاههر که چون آیینه عیب خلق را پیدا کند
۳
می دهد داد سراسر، دشت پیمای جنونگر غبار خاطرم را دامن صحرا کند
۴
می کند تأثیر در دلهای سنگین اشک و آهآب و آتش جای خود در سنگ و آهن وا کند
صفحهٔ ۱ از ۳