خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مطربی خواهم که مست از نغمه سازم کندهر قدر کز خویش افتم دور آوازم کند
۲
فکر آغاز و غم انجام تا کی، می کجاست؟تا دمی آسوده از انجام و آغازم کند
۳
در دل آیینه تاریک من خورشیدهاستچشم می بازد سبکدستی که پردازم کند
۴
بوی گل را غنچه نتواند نهان در پرده داشتآسمان کی می تواند منع پروازم کند؟
صفحهٔ ۱ از ۲