خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شوق را آتش عنان دوری منزل می‌کندراهرو را منزل نزدیک کاهل می‌کند
۲
همت پستی که در دامان ما آویخته استکشتی ما را بیابان مرگ ساحل می‌کند
۳
تن‌پرستی همچو خون مرده بند دست و پاسترقص فارغ‌بالی اینجا مرغ بسمل می‌کند
۴
آرزوی خام گردآلود دارد سینه راجوش بی‌جا آب این سرچشمه را گل می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۴