خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نفس را مطلق عنان رزق فراوان می‌کندتوسن سرکش چو میدان یافت طوفان می‌کند
۲
ناقصان را صحبت روشن‌ضمیران کیمیاستخاک را زر پرتو خورشید تابان می‌کند
۳
تازه می‌گردد ز چشم اشکباری جان مامجلس ما را گل ابری گلستان می‌کند
۴
می‌گشاید دل ز آه سرد اهل درد راغنچه‌ها را گر نسیم صبح خندان می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳