خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر چنین نشو و نما آن نخل موزون می‌کندسرو را بار خجالت بید مجنون می‌کند
۲
قرب و بعدی در میان عاشق و معشوق نیستقطره سیر بحر در دامان هامون می‌کند
۳
چاره‌ای گر هست درد عشق را، بیچارگی استاین گره را ناخن تدبیر افزون می‌کند
۴
می‌تواند از دل ما خار غم بیرون کشیدهرکه تیغ از پنجه خورشید بیرون می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳