خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟پنبه مغز از سر مینای ما دور افکند
۲
گردش پرگار گردون گردد از مرکز تمامنیست نقصی گر سلیمان سایه بر مور افکند
۳
خاطر معشوق شوراندن نه کار عاشق استورنه طوطی می تواند در شکر شور افکند
۴
راهرو را لنگر آرام در منزل خوش استخواب خود را دوربین با خلوت گور افکند
صفحهٔ ۱ از ۳