خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زننددر حقیقت دستِ رد بر زاد عقبی می‌زنند
۲
بندگی را می‌کنند از خطّ آزادی سجلساده‌لوحانی که حرف ترک دنیا می‌زنند
۳
زود خواهد طشتشان افتادن از بام زوالمهر خود چون آفتاب آن‌ها که بالا می‌زنند
۴
چاره‌جویان را غم بیچارگان بار دل استناتوانان تکیه بر دوش مسیحا می‌زنند
صفحهٔ ۱ از ۳