خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سالکان خودنما قطع بیابان می کنندو اصلان چون آسمان در خویش جولان می کنند
۲
گوشه عزلت گلستان است بر ارباب فقرشیر مردان در قفس عیش نیستان می کنند
۳
سنگ طفلان است باغ دلگشا دیوانه راپسته ما را به زخم سنگ خندان می کنند
۴
طاق ابرویی که من دیدم ازین سنگین دلانقبله را در گوشه گیری طاق نسیان می کنند
صفحهٔ ۱ از ۲