خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهندجنت در بسته از لبهای خاموشت دهند
۲
سرمپیچ از گوشمال آن دو زلف عنبرینتا لبی خندانتر از صبح بناگوشت دهند
۳
پاره دل را چو عود خام بر آتش گذارتا پریزاد سخن را سر به آغوشت دهند
۴
تا نگردد خانه زنبور، دل از زخم نیشنیست ممکن در گلستان جهان نوشت دهند
صفحهٔ ۱ از ۲