خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در بیابان خار اگر در پای مجنون می‌رودجوی خون از دیده لیلی به هامون می‌رود
۲
برنمی‌گردد به ساغر می چو شد جزو بدنکی ز خاطر یاد آن لب‌های میگون می‌رود؟
۳
گر نه از خلوت شود اسرار حکمت منکشفچون می نارس چرا در خم فلاطون می‌رود؟
۴
گردن‌افرازی به اوج اعتبار از عقل نیستکرسی‌دار از ته پا زود بیرون می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۲