خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جزرخش کز وی زمین و آسمان پر گل شودکس ندارد یاد کز یک گل جهان پر گل شود
۲
خارخار سیر جنت از دلش بیرون روددیده هرکس ز روی دوستان پر گل شود
۳
تا به چند ای غنچه لب در پرده خواهی حرف گفت؟دست بردار از دهان تا بوستان پر گل شود
۴
تا چه گلها بشکفد از غنچه منقار اوبلبلی کز خار خارش آشیان پر گل شود
صفحهٔ ۱ از ۳