خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر سبک‌مغزی که غافل شد ز دل باطل شودکاه چون بی‌دانه گردد خرجِ آب و گِل شود
۲
از غبارِ جسم پروا نیست سالک را که سیلاز گرانسنگی به دریا زودتر واصل شود
۳
می‌برد از دیدنِ هر ذره فیضِ آفتابدیدهٔ هرکس که روشن از فروغِ دل شود
۴
موش با جاروب در سوراخ نتوانست رفتخواجه با چندین علایق چون به حق واصل شود؟
صفحهٔ ۱ از ۵