خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شودگوشه عزلت بهشتی نیست حورش کم شود
۲
رتبه آزادگی بالاترست از بندگیهر که فهمیده است، در دولت غرورش کم شود
۳
سالک افسرده فانی می شود پیش از وصولروزی خاک است هر سیلی که زورش کم شود
۴
در سبک مغزان اثر کمتر کند رطل گراننیست هر کس را شعوری، چون شعورش کم شود؟
صفحهٔ ۱ از ۳