خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حاش لله از ملامت شوق جانان کم شودخارخار کعبه از خار مغیلان کم شود
۲
نیست در پیکان سرایت خنده سوفار راتنگی دلها کی از لبهای خندان کم شود
۳
خون به خون شستن ندارد جزندامت حاصلیعشق دردی نیست کز سیر گلستان کم شود
۴
وسعت مشرب کند هموار وضع چرخ راشور سیلاب بهاران در بیابان کم شود
صفحهٔ ۱ از ۴