خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به این دستور قد یار رعنا می‌شودناله بی‌تابی عاشق دوبالا می‌شود
۲
عمر باقی در زوال عمر فانی بسته استقطره چون واصل به دریا گشت دریا می‌شود
۳
حسن آتش‌دست بی‌تاب است در ایجاد عشقشمع چون روشن شود پروانه پیدا می‌شود
۴
سرفرازی از زمین پاک باشد نخل رادامن مریم پر و بال مسیحا می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۳