خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه می‌گردد ز اهل ذکر، دانا می‌شودخاک چون تسبیح شد بینا و گویا می‌شود
۲
ضعف بر مجنون من کرده است عالم را وسیعهر کف خاکی مرا دامان صحرا می‌شود
۳
هرکه شد در عالم انصاف از صاحبدلاندر نظر هر نقطه سهوش سویدا می‌شود
۴
کف نگردد راهزن غواص گوهر جوی راچشم عبرت‌بین کجا محو تماشا می‌شود؟
صفحهٔ ۱ از ۴