خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که را غمخوار گردی غمگسارت می شودپرده بر هر کس که پوشی پرده دارت می شود
۲
گر نگاهی گرم سوی خاکساری کرده ایچشم چون بر هم نهی شمع مزارت می شود
۳
چون خس و خاشاک اگر خود را سبک گردانده ایهر کف پوچی درین دریا، کنارت می شود
۴
از هوای نفس اگر خود را کنی گردآوریروز حشر از آتش دوزخ حصارت می شود
صفحهٔ ۱ از ۶