خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می‌شودچون زمین افتاد قابل دانه گوهر می‌شود
۲
پیش بلبل جای گل هرگز نمی‌گیرد گلابتشنه دیدار کی قانع به کوثر می‌شود؟
۳
پرتو منت کند دل‌های روشن را سیاهشمع را دست حمایت باد صرصر می‌شود
۴
حجت ناطق بود بر نارسایی‌های شوقنامه هرکس که محتاج کبوتر می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۳