خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شودعصمت یوسف حصار کاروانی می‌شود
۲
قطره تا دارد نظر بر خویش گرداب فناستاز خودی چون رست بحر بیکرانی می‌شود
۳
نفس ظالم می‌شود مظلوم در پیرانه‌سرگرگ چون گردید بی‌دندان، شبانی می‌شود
۴
هرکه را بینم سری دارد به پای یار خویشاز برای تیر آه من کمانی می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۲