خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مخزن گوهر صدف از ته گزینی می شودکف سبک در بحر از بالانشینی می شود
۲
هر پر کاهی بود در دیده اش بال هماصاحب خرمن کسی کز خوشه چینی می شود
۳
کوته اندیشان ز استقبال غم آسوده انددردهای نسیه، نقد از دوربینی می شود
۴
در مقام خویش باشد چوبکاری را ثمرچوب گل سوداییان را چوب چینی می شود
صفحهٔ ۱ از ۲