خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیده روشن از فروغ آشنایی می شودرزق چشم است آنچه صرف روشنایی می شود
۲
هر که خاک نیستی در چشم خود بینی نریختگرچه در خلوت کند طاعت ریایی می شود
۳
نقش شیرین بست راه گفتگو بر کوهکنسخت رویی سد راه آشنایی می شود
۴
رشته پیوند یاران را بریدن سهل نیستچهره برگ خزان زرد از جدایی می شود
صفحهٔ ۱ از ۲