خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می به رغم عالم پرشور می باید کشیدغم چو زور آرد می پرزور می باید کشید
۲
منت مرهم زچشم شور می باید کشیدناز شهد از نشتر زنبور می باید کشید
۳
گرچه هر کم ظرف را ظرف شراب عشق نیستچون صراحی گردنی از دور می باید کشید
۴
از در بسته است اینجا بیش امید گشاددامن آن غنچه مستور می باید کشید
صفحهٔ ۱ از ۴