خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشیدتا نگردی راست چون تیر، این کمان نتوان کشید
۲
تا نسازی نفس سرکش را چو عیسی زیر دستتوسن افلاک را در زیر ران نتوان کشید
۳
خودنمایی راست صد زخم نمایان در کمیندر هوای تیر، گردن چون نشان نتوان کشید
۴
از ملامت روی نتوان تافتن در راه عشقپا به فریاد جرس از کاروان نتوان کشید
صفحهٔ ۱ از ۳