خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفیدباز ناورد از ختا این نافه را موی سفید
۲
دیگران را گر ز پیری صبح آگاهی دمیدشد دل ما شیر مست غفلت از موی سفید
۳
کی شود طبع هوسناکان زپیری تنگدل؟ماه عید طفل طبعان است ابروی سفید
۴
از جوانان نیست کم چون زنده دل افتاد پیرصبح می رو بد زدلها غم به گیسوی سفید
صفحهٔ ۱ از ۲