خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفیدزندگی بر طاق نسیان نه چو شد ابرو سفید
۲
پرده پوشی چون شب تاریک، کار صبح نیستدست بردار از سیه کاری چو گردد مو سفید
۳
صبر کن بر تیره روزی کز فروغ عاریتقد ماه نو دو تا می گردد و ابرو سفید
۴
عنبرین مویی کز او گردیده روز من سیاهمی نماید پیش چشمش دیده آهو سفید
صفحهٔ ۱ از ۳