خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟گاه گاهی مصرعی هم می توان از ما شنید
۲
چون به بلبل می رسی چون گل سرا پا گوش شوناله عشاق را نتوان به استغنا شنید
۳
نیست ممکن آه را دیگر عنا نداری کندهر که آواز شکست شیشه دلها شنید
۴
سخت جانان ترجمان ناله یکدیگرندناله فرهاد را می باید از خارا شنید
صفحهٔ ۱ از ۴