خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیده از عیب کسان در خواب چون مخمل کنیدچون رسد نوبت به عیب خود، نظر احول کنید
۲
باعث رنگینی دیوان محشر می شودچهره از اشک پشیمانی اگر جدول کنید
۳
قامت خم چون مه نو در کمین پس خم استزودتر آیینه تاریک خود صیقل کنید
۴
پرده ظلمت به قدر روشنی گردد زیادعالمی بر خود چرا تاریک از مشعل کنید؟
صفحهٔ ۱ از ۲