خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرشک تلخ من در گنبد خضرا نمی‌گنجدکه می پرزور چون افتاد در مینا نمی‌گنجد
۲
به بی‌رنگی قناعت کن اگر با عشق یکرنگیکه هرجا عشق آمد رنگ در سیما نمی‌گنجد
۳
نمی‌دانم چه خواهد بود احوال گران‌جانانکه تنهایی در آن وحدت‌سرا تنها نمی‌گنجد
۴
مرا کرد از وطن آواره آخر جوهر ذاتیکه گوهر چون یتیم افتاد در دریا نمی‌گنجد
صفحهٔ ۱ از ۲