خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در ایام تهیدستی فغان صاحب اثر گرددندارد ناله جانسوز چون نی پر شکر گردد
۲
اگر یوسف چنین از پیر کنعان باخبر گرددزکنعان بوی پیراهن گریبان چاک برگردد
۳
نمی گیرد به خود نقش قدم این دشت پروحشتمگر بوی جگر ما را به مجنون راهبر گردد
۴
مده در بحر هستی لنگر تسلیم را از کفکه هر چینی که بر ابروزنی موج خطر گردد
صفحهٔ ۱ از ۳