خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم از سنگ ملامت نیست سرگرم محبت رادو بالا خنده این کبک از کوه و کمر گردد
۲
دعای بیخودان نومید برگشتن نمی دانداثر مگذار از خود تا دعا صاحب اثر گردد
۳
مصور شد مرا این نکته در محراب از واعظکه هر کس رو به خلق آرد رخش از قبله برگردد
۴
ندارد پیروی دل واپسی، پیشی مجو بر کسکه در دنبال باشد چشم هر کس راهبر گردد
صفحهٔ ۱ از ۲