خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به نومیدی گره از کار سالک باز می‌گرددنفس چون سوخت در دل شهپر پرواز می‌گردد
۲
چه نقصان در وفای عاشق از پرواز می‌گردد؟نگه هرجا رود آخر به مژگان بازمی‌گردد
۳
اگر صدبار می‌سوزد سپند بی‌قرار ماهمان از گرم‌خونی‌ها به آتش بازمی‌گردد
۴
به رهبر نیست حاجت بی‌قراران محبت راشرر محو فنا از گرمی پرواز می‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۳