خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز گل تنها کجا بزم گلستان ساز می‌گردد؟که این هنگامه گرم از شعله آواز می‌گردد
۲
امید بازگشتن دل به زلف او عبث داردبه ناف آهوان کی نافه هرگز بازمی‌گردد؟
۳
به روی بستر گل خواب راحت نیست شبنم رانقاب از روی گلرنگ که امشب باز می‌گردد؟
۴
تعجب نیست گردد گرد خط داروی بیهوشینگه در پرده چشمی که خواب ناز می‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۴