خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخاموشی دل آگاه روشن بیش می گرددفروغ شمع ما در زیر دامن بیش می گردد
۲
کمینگاهی است خواب امن سیلاب حوادث رادل بیدار را وحشت ز مأمن بیش می گردد
۳
امید فتح باب از چشم بینا داشتم، غافلکه از در بستن این غمخانه روشن بیش می گردد
۴
نگردد حرص را کوتاه دست از لقمه سنگینچو بندد بر شکم سنگ این فلاخن بیش می گردد
صفحهٔ ۱ از ۴