خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به قتل هر که مایل آن دل بیباک می گرددگریبان بر گلویش حلقه فتراک می گردد
۲
به خورشید درخشان می رسد چون قطره شبنمدل هر کس که آب از روی آتشناک می گردد
۳
فروغ شمع می سازد منور چشم روزن رااگر پاک است دل، آخر نظر هم پاک می گردد
۴
مباد هیچ کس را روز سختی در کمین یاربکه گندم را زبیم آسیا دل چاک می گردد
صفحهٔ ۱ از ۲