خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زانفاس گرامی آنچه صرف آه می گرددبه دیوان قیامت مد بسم الله می گردد
۲
زخودرایی تو کجرو می شماری چرخ را، ورنهدر اقلیم رضا دایم فلک دلخواه می گردد
۳
چو شمع آن کس که لرزد بر حیات خود نمی داندکه از لرزیدن افزون زندگی کوتاه می گردد
۴
زخودسازی به فکر خانه سازی نیست صاحبدلکه از بی خانمانی آسمان خرگاه می گردد
صفحهٔ ۱ از ۵