خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به احسان خانه از سیل حوادث رسته می‌گردددر بی‌خیر در اندک زمانی بسته می‌گردد
۲
تو از کوتاه‌بینی می‌کنی اندیشه روزیوگرنه آسیای آسمان پیوسته می‌گردد
۳
مشو در هم ز سختی‌های دوران چون سبک‌مغزانکه سنگ آخر نصیب پسته‌لب بسته می‌گردد
۴
مکن دل را به رنگ و بو پریشان چون هوسناکانکه از گردآوری برگ خزان گلدسته می‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۲