خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۸۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه حریصی که مرا بی‌خور و بی‌خواب کنیدرکشی روی و مرا روی به محراب کنی
۲
آب را در دهنم تلخ‌تر از زهر کنیزهره‌ام را ببری در غم خود آب کنی
۳
سوی حج رانی و در بادیه‌ام قطع کنیاشتر و رخت مرا قسمت اعراب کنی
۴
گه ببخشی ثمر و زرع مرا خشک کنیگه به بارانش همی سخره سیلاب کنی
صفحهٔ ۱ از ۴