خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چمن‌پیرا نه گل را دسته در گلزار می‌بنددکه گل در روزگار حسن او زنار می‌بندد
۲
چو عشق بی‌تکلف دست بردار از خودآراییکه بتوان زیج بستن عقل تا دستار می‌بندد
۳
تو کز سر طریقت غافلی از شرع در مگذرکه بر عارف شود احرام اگر زنار می‌بندد
۴
نبیند داغ غربت وقت رحلت عاقبت‌بینیکه پیش از مرگ چشم از عالم غدار می‌بندد
صفحهٔ ۱ از ۲