خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل سرگشته ما چرخ را بر کار می‌بنددکمر در خدمت این نقطه نه پرگار می‌بندد
۲
حجاب روی گل نظارگی را آب می‌سازدعبث این بوستان‌پیرا در گلزار می‌بندد
۳
چه سازد مهر تابان با خمیر طینت خامم؟که این افسرده نان خویش بر دیوار می‌بندد
۴
گل از باغ تماشا عشق آتش‌دست می‌چیندپریشان می‌شود گل عقل تا دستار می‌بندد
صفحهٔ ۱ از ۲