خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر عاشق زتن کی هر می کم زور بردارد؟که این خشت از سرخم باده منصور بردارد
۲
اگر برق تجلی گوشه ابرو نجنباندکه از راه کلیم الله سنگ طور بردارد؟
۳
پس از عمری به دستش تخته ای افتاده زین دریابه زودی چون دل از دار فنا منصور بردارد؟
۴
چو مجنونی که بوی نوبهارش بر مشام آیدمرا از دور چون بیند بیابان شور بردارد
صفحهٔ ۱ از ۴