خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به ذوقی تکیه بر شمشیر جسم لاغرم داردکه شبنم در کنار گل حسد بر بسترم دارد
۲
به دریای پر از شور حوادث آن صبورم منکه بی آرامی دریا خطر از لنگرم دارد
۳
ندارد بزم جانان محرمی محرومتر از منادب لب تشنه در آغوش آب کوثرم دارد
۴
فروغ عشق خورشیدی است در ابر وجود منکه نیل چشم زخم از بخت چون نیلوفرم دارد
صفحهٔ ۱ از ۳