خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه پروا داغ من از دیده های شور می دارد؟چه باک از دامن افشانی چراغ طور می دارد؟
۲
از ان لبهای نو خط می توان پوشید چشم، امادل مجروح ما حق نمک منظور می دارد
۳
زدل بردن نگردد سیر در ایام خط خالشکه چون این دانه گردد سبز حرص مور می دارد
۴
مرا زیر و زبر مگذار در خاک فراموشانکه گرد دامنی این خانه را معمور می دارد
صفحهٔ ۱ از ۳