خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دو روزی بیش جان سنگینی تن بر نمی داردگرانی از گرانجانان فلاخن برنمی دارد
۲
از ان در دل گره چون لاله کردیم آه سوزان راکه دود آه ما را هیچ روزن برنمی دارد
۳
سبک باشد به چشم ما زسنگ کم ترازویشگرانجانی که سنگ از راه دشمن بر نمی دارد
۴
مکن ناسازگاری با ضعیفان در زبردستیکه بیجوهر بود تیغی که سوزن برنمی دارد
صفحهٔ ۱ از ۳